2006/May/29

Fan Fiction Bleach!! [4]

Title : Be absent-minded

Rate : None

main Character : Teratsu Fuuun

Author : Osamu Shey Karen

ตัวละครบางตัวเป็นตัวที่แต่งขึ้นตามจินตนาการซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้มีอยู่จริงในเรื่อง และเนื้อเรื่องบางส่วนเป็นการแต่งขึ้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวกับกับท้องเรื่องจริง ๆ แต่อย่างใด

****************************************

หลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นข้าก็พยายามฝึกฝนตัวเองอยู่เสมอ ๆ แต่. ถึงฝีมือดาบและการฝึกใช้คิทสึเนะให้คล่องจะดีขึ้นมาก แต่เรื่องการใช้วิถีมารนี่สิ ชินเจ้าเคยพูดว่าข้าเป็นเด็กที่มีพื้นฐานพลังวิญญาณสินะ แล้วทำไมการใช้วิถีมารของข้ามันถึง ห่วยแตก อย่างนี้ล่ะ และแล้วข้าก็จบการศึกษามาด้วยความทุลักลุเล ถึงด้านการทดสอบฝีมือดาบ การทดสอบข้อเขียนจะผ่านได้อย่างสบาย ๆ แต่การทดสอบเรื่องใช้วิถีมารของข้ามันไม่เข้าท่าเท่าไรจนอาจารย์ต้องยอมให้ผ่านมาแบบเสียไม่ได้

ข้าเดินออกมาจากโรงเรียน หันหลังมองมันเป็นครั้งสุดท้าย ที่นี่คงจะเป็นที่ที่อยู่ในความทรงจำของข้าไปอีกนานความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าฮานะ ข้าถอนหายใจก่อนจะค่อย ๆ หันหลังกลับมาแล้วก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อย ๆ ข้าคงต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ อ้อ! คงจะไม่ใช่แบบเดิมซะทีเดียวเพราะข้าจะเป็นยมทูตนี่นา เด็กรุ่นราวคราวเดียวกับข้าหลายคนวิ่งหัวเราะคิดคักแซงหน้าข้าไป บางคนก็จับกลุ่มคุยกันอยู่แถว ๆ ประตูโรงเรียน ช่างดูมีความสุขกันเสียจริง

"รุ่นพี่ฟูอุน" ข้าหันไปหาต้นเสียง ชายคนหนึ่งยืนอยู่เบื้องหลัง ข้าสำรวจซ้ายขวาก่อนจะหยุดสายตาที่เค้า เด็กชายผมสีน้ำตาลเข้มดูเป็นมันเยิ้มและยาวจนถึงปลายคาง ยิ้มให้ข้าด้วยตาเป็นประกาย

"มีอะไรหรือ"

"อะเอ่อ ข้า"

"หืม???" (- ----" )

"ข้าขอให้รุ่นพี่โชคดีนะฮะ!!!!!!!!!!!" เด็กชายพูดสุดเสียงพร้อมกับโค้งตัวให้ข้าแล้วยิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"" แล้วข้าก็ยืนงงอยู่ตรงนั้น ข้าไม่เข้าใจความหมายมันซักเท่าไรหรอกแต่ก็ดีใจที่อย่างน้อยยังมีคนมาอวยพรล่ะนะ ข้าเดินออกจากประตูของสถาบันชินโอ สายตาจดจ้องไปเบื้องหน้า ก้าวเท้าตามที่เสียงหัวใจเรียกร้อง และในที่สุดข้าก็มาหยุดอยู่ที่นี่ จุดเริ่มทุกอย่างของข้า ที่ที่ข้ายืนอยู่ตรงนี้เป็นที่ที่ข้าตัดสินใจจากที่นี่ไป ประตูบานใหญ่ตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ประตูโคคุเรียวมอน

ในที่สุดข้าก็กลับมาที่นี่สินะ ข้าหลับตาแล้วคลี่ยิ้มเมื่อมองไปยังประตูบานยักษ์นั้น แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็ต้องหุบลงเมื่อข้าลืมตาขึ้น ชายในชุดนิชิกามิยืนอยู่เบื้องหน้าของข้า ห่างกันเพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่า ชายผู้ให้ชีวิตใหม่แก่ข้า .

"ชิน!"

"โอ๊ส!!!! จำข้าได้ด้วยหรือเนี่ย" ยมทูตผมดำยกมือขึ้นแตะหน้าผากแล้วยิ้มเบิกบานให้ข้า

"มาทำอะไรที่นี่"

"โอ๋ ท่าทางจะโกรธข้าสินะ ข้าต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปดูเจ้าเลย ข้างานยุ่งจริง ๆ น่ะ"

"ข้าเข้าใจ" ข้าเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจ จะพูดว่าไม่เชื่อก็คงไม่ได้ หน้าตาของชินที่ข้าเห็นตอนนี้ดูซีดเซียว ขอบตาเป็นรอยดำอีกต่างหาก เค้ายกมือขึ้นเกาหัวก่อนจะหันมาพูดกับข้าอีกครั้ง "จะว่ายังไงดีล่ะ. ฟูอุน ข้ามารับเจ้า ไปเป็นยมทูตตามที่เคยบอกไว้"

"อืม" ข้าตอบแทบจะทันที ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ครั้งหนึ่งข้าเคยคิดว่าข้าอาจจะถูกทิ้งให้ดำเนินชีวิตแบบยมทูตต่อไปเพียงคนเดียว เคยคิดว่าสิ่งที่พวกเค้าพูดว่าจะพาไปเป็นยมทูตคือการนำข้าไปที่โรงเรียนสำหรับพวกยมทูตนั่น แต่คงไม่ใช่แค่นั้นสินะ เค้ากลับมาทำตามคำพูดแล้ว

ชินถามข้าว่าข้าอยากจะสังกัดหน่วยลับหรือสิบสามหน่วยพิทักษ์ ตอนแรกข้าก็ไม่แน่ใจ ใจของข้าเองคิดว่าการอยู่หน่วยลับน่าจะดีกว่านะ แต่พอข้านึกถึงคำปลอบใจในครั้งนั้น มันก็ทำให้ข้าตัดสินใจที่จะสังกัดในสิบสามหน่วยพิทักษ์ ในระหว่างที่รอการสอบคัดเลือกนั้นชินก็มาช่วยฝึกดาบ รวมถึงฝึกหลาย ๆ อย่างให้ข้าอยู่เป็นประจำ สิ่งที่ชินพูดกรอกหูข้าทุกวันคือ ข้าเป็นคนที่ใช้วิถีมารได้ห่วยที่สุดเท่าที่เค้ารู้จัก นอกจากนั้นก็จะเล่าเรื่องที่ทำให้เค้ามาเยี่ยมข้าที่สถาบันชินโอไม่ได้ ชินบอกเหตุผลว่า มีการเนรเทศหัวหน้าหน่วยคนนึงออกไปจากโซลโซไซตี้ รองหัวหน้าน่วยแต่ละหน่วยจึงวิ่งกันวุ่นเนื่องจากการเปลี่ยนหัวหน้าหน่วยคนใหม่ยังทำให้ขาดการสั่งงานที่ติดต่อกันด้วย และยังมีเรื่องการแต่งตั้งหัวหน้าหน่วยใหม่อีก ด้วยเหตุผลเดียวกัน คือ การเปลี่ยนหัวหน้าคนใหม่ของหน่วยเจ็ดกับหน่วยเก้า

และในที่สุดข้าก็สอบผ่านเข้ามาอยู่ในสิบสามหน่วยพิทักษ์ สังกัดหน่วยที่ห้า และอาจจะเป็นเพราะการฝึกหฤโหดของชินก็ได้ที่ทำให้ข้าก้าวขึ้นมาเป็นลำดับที่สาม การมาครั้งนี้ทำให้ข้าจำชื่อท่านเส้นคนนั้นได้ เค้าชื่อว่าไอเซ็น โซสึเกะ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลหยักศกที่มีใบหน้าดังกับพ่อพระ มาพร้อมแว่นตากรอบสี่เหลี่ยมและรอยยิ้มใจดียกกำลังสิบ

"ถึงจะเป็นอันดับที่สาม แต่เพิ่งเข้ามาที่หน่วยใหม่ ๆ ยังไงก็ต้องทำหน้าที่ที่ยมทูตหน้าใหม่ทำกันนะ" ท่านไอเซ็นพูดตอนที่เข้าไปรายงานตัวกับหัวหน้าหน่วย ใช่แล้วล่ะงานที่ยมทูตหน้าใหม่ทำกันก็คือกวาดลานนั่นเอง ปกติแล้วข้าก็ไม่ได้ช่วยกวาดสักเท่าไรหรอก กวาดไปได้ไม่เท่าไรก็อู้ไปเรื่อยเปื่อย แต่วันนั้นนั่นเองที่ทำให้ข้าใช้ชีวิตจมปลักอยู่กับการกวาดลาน

เช้าวันหนึ่งที่อากาศแจ่มใสข้าเดินควงไม้กวาดเล่นมาแต่ไกล แล้วก็ต้องสะดุดตากับหมู่ผู้หญิงที่ถือด้ามไม้กวาดไว้ในอ้อมอกราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต หน้าตาของแต่ละคนแดงระเรื่อ บางคนส่ายหน้าไปมา แล้วยังมีเสียงกรี๊ดออกมาเป็นระยะ ๆ ข้ารีบวิ่งผ่านฝูงผู้หญิงพวกนั้นไป และแล้วข้าก็เจอเค้า ชายหนุ่มผมสีดำนั่นกำลังเดินผ่านไปอย่างช้า ๆ ข้าจำเค้าได้แม่นเชียว

"นี่ ๆ" ข้าสะกิดแม่สาวคนข้าง ๆ

"คนนั้นใครหรอ" เธอทำหน้าเอ๋อใส่ข้า ก่อนจะหัวเราะแบบผู้ดี (ข้าคิดแบบนั้น) ออกมา

"เจ้าไม่รู้เหรอ คนนั้นคือรองหัวหน้าหน่วย 6 คุจิกิ เบียคุยะ!!!! เห็นเค้าว่ากันว่าเก่งมาก ๆ เลย แถมยังรอขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยต่อจากหน้าท่านหัวหน้าหน่วยอีกด้วยล่ะ"

"อืม คุจิกิ เบียคุยะ หรือ ?!?!"

-To Be Continue-


edit @ 2006/05/29 22:35:16
edit @ 2006/05/29 22:35:44

Comment

Comment:

Tweet