2006/Jun/12

อ๊า!! กลับมาแล้วและจะไปพรุ่งนี้อีกแล้ว งานเผา ๆ เกลียดงานแบบนี้จัง -*- แต่ไม่อยากดองนานไปกว่านี้ ช่วงนี้รับน้องโหดมากค่ะ ไม่ว่างเลย แต่กลับไปมหาลัยพรุ่งนี้ก็คงว่างแล้วค่ะ เหลือซ้อมเชีย และโหลดตารางเรียน คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆ คอมมากกกกกกกกกกกก ไปอ่านเถอะค่ะชักพร่ำเพ้อละ

Fan Fiction Bleach!! [8]

Title : Be absent-minded

Rate : None

main Character : Teratsu Fuuun

Author : Osamu Shey Karen

ตัวละครบางตัวเป็นตัวที่แต่งขึ้นตามจินตนาการซึ่งแน่นอนว่าไม่ได้มีอยู่จริงในเรื่อง และเนื้อเรื่องบางส่วนเป็นการแต่งขึ้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวกับกับท้องเรื่องจริง ๆ แต่อย่างใด

****************************************

กิจกรรมยามเช้าที่ดูเป็นปกติของข้าผ่านไปเรื่อย ๆ ถึงแม้ว่าชินจะซักข้าหลายสิบครั้งต่อหนึ่งอาทิตย์ หรือแม้แต่เจ้างินจะชอบเหน็บแนมข้าว่าเป็นคนที่นิสัยไม่ตรงกับใบหน้า และวันนั้นมันก็ควรเป็นปกติอย่างทุกวันถ้าชายคนนี้ไม่ยิ้ม "ยิ้ม" ข้ารำพันกับตนเอง ถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันเพราะอะไรแต่ใจข้าก็ลิงโลด และเต้นรัวเลยทีเดียว มันเป็นเพราะอะไรกันนะ ริมฝีปากของข้าเหยียดเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ตามไปด้วย

และข้าก็มองดูจนเจ้าชายของข้าเดินไปจนลับตา (ฮะๆ เจ้าชาย เรียกซะเสร็จสรรพ) ข้ากระโดดลงจากต้นไม้ เอาไม้กวาดเครื่องป้องกันจากปากอันมากเรื่องของชินไปเก็บ แล้ววิ่งหาเจ้างิน เดี๋ยวนี้ไม่ว่างานอะไรข้าก็ต้องไปตามเจ้าเด็กนั่นซะเรื่อยดูเหมือนชินจะไว้ใจมันมาก รวมไปถึงท่านไอเซ็นที่เดี๋ยวนี้ดูเหมือนจะมีธุระบ่อย ๆ

พูดถึงท่านไอเซ็น เดี๋ยวนี้ท่านไอเซ็นมักไปไหนมาไหนโดยไม่มีชินติดสอยห้อยตามไปดังแต่ก่อน หลายครั้งที่บรรยากาศอบอุ่นราวกับพ่อพระรอบ ๆ กายนั้นหายไปอย่างไม่รู้สาเหตุ แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่แว๊บเดียวเท่านั้น ชินคงรู้ถึงความผิดปกตินี้เหมือนกัน เมื่อถามถึงเรื่องนี้ชินจะปรามไม่ให้ข้าเข้าไปยุ่งด้วยเสมอ ๆ และแล้ววันนี้ข้าก็เห็นความผิดปกตินั้นชัดเจนขึ้น..

"ฮ้าาา เหนื่อยนะเนี่ย!!" งินเดินบิดขี้เกียจขณะเดินผ่านทวารประตูเข้ามาในหน่วยห้า

"อย่าบ่นเลย รีบไปรายงานดีกว่า ข้าอยากนอน"

"ครับ" งินตอบเมื่อโยกแขนลง สีหน้าดูเหนื่อย ๆ เช่นเดียวกับข้าที่ถึงแม้จะพยายามไม่แสดงอาการ แต่ข้าก็ยอมรับว่าเหนื่อยเหลือเกินกับฮอลโลว์เจ้าปัญหาวันนี้ ถึงมันจะไม่เก่งอะไรมากมายแต่มันเร็วมากเลยทีเดียว เราสองคนเลยต้องวิ่งไล่จับมันอยู่พักใหญ่ กว่าจะกลับมาถึงนี่ก็มืดค่ำมากแล้ว

"เฮ้อออ" ข้าถอนใจก่อนจะหลับตาลง และลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเดินไปถึงหัวมุมทางเดิน พ้นจากทางเดินนี่ไปก็จะเป็นห้องของชิน.

"ท่านจะทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ ข้าขอร้อง!!!!!!!" เสียงของชินดังเอ็ดตะโรออกมาจากห้อง ข้าและงินหยุดกึกก่อนจะหันมามองหน้ากัน และเตรียมชักดาบฟันวิญญาณออกมา ครืดด~ เสียงประตูเลื่อนดังขึ้น สิ่งที่เห็นนั้นทำให้เราทั้งสองคนเบิกตากว้าง "ท่านไอเซ็น!!" ข้าและงินพูดพร้อมกัน ดวงตาที่ดูน่ากลัวนั้นหายไปในทันที กลับมาเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นเช่นเดิม

"กลับมาแล้งเหรือฟูอุน งิน" เสียงอบอุ่นเอ่ยขึ้น แต่ข้าและงินไม่ได้ขานรับแต่อย่างใด สายตาเมื่อกี๊นี้ งินต้องสังเกตเห็นแน่ ๆ "ข้ามีเรื่องจะพูดด้วยนิดหน่อยน่ะ.ตาม"

"กลับไปซะฟูอุน!!! เจ้าด้วยอิชิมารุ" ชินกระโดดออกมาแทบจะทันทีและชิงพูดตัดบทเสียก่อน

"เงียบหน่อยสิชินคุง ข้าไม่อยากดุเจ้านะ"

"แต่!!"

"ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าสองคนช่วยหน่อยนะ เรื่องนี้ชินคุงเค้าไม่เห็นด้วยเลยต่อต้านน่ะ ถ้าสนใจจะช่วยเมื่อไรก็ไปหาข้าได้นะ อ้อแล้วชินคุงข้าอยากให้เจ้าปรับเปลี่ยนนิสัยขี้โวยวายนะไม่งั้นข้ากลัวว่าเจ้าจะมีชีวิตที่ไม่สงบสุขน่ะ" ท่านไอเซ็นหันไปยิ้มกับชิน แล้วเดินผ่านข้าและงินไป

"มีอะไรหรอชิน" ข้ารีบวิ่งไปมาชินที่ทรุดนั่งลงกับพื้น

"ฟูอุน ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่อย่าตอบตกลงนะ อย่าเด็ดขาด ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นแบบนั้น เจ้าเป็นยมทูตเข้าใจมั้ย" ชินจับไหล่ทั้งสองของข้าเขย่าไปมา

"ได้สิ ข้าจะไม่ตกลงนะ" เข้าประคองใบหน้าที่ก้มลงต่ำนั้นขึ้นมา "มีอะไรหรือเปล่า" ข้าสำรวจใบหน้านั้น

"เปล่าไปนอนเถอะ" ชินปล่อยมือจากไหล่ข้าแล้วเปลี่ยนเป็นโยกหัวข้าไปมาแทน

"เจ้าก็เข้าใจนะอิชิมารุ"

"ครับ"

"งั้นก็ไปเถอะ นอนได้แล้ว" ชินยิ้มแล้วเดินเข้าไปในห้อง ก่อนที่งินจะลาข้าแล้วเดินจากไป

ข้ายังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาจ้องมองผ่านประตูกระดาษนั้น ถึงห้องจะเงียบและดูมืดก็ตาม แต่กลิ่นควันบุหรี่กลับคละคลุ้ง ชินกำลังสูบบุหรี่ เงาสะท้อนแผ่นหลังนั้นข้าเห็นอย่างชัดเจน ข้าเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วนั่งลงบ้านตอนนี้แผ่นหลังของเราอยู่ตรงกัน เพียงแต่มันถูกกั้นด้วยบานประตูนี่เท่านั้น

"ท่านเป็นอะไร" ข้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดในชีวิต

"เปล่า"

"โกหก!!"

"ทำไมไม่ไปนอนล่ะ นั่งข้างนอกจะเป็นหวัดนะ" ชินถามพร้อมกับเสียงพ่นควันตามออกมา

"ตอบมาตามตรงเลยดีกว่าชิน ท่านเป็นอะไรกันแน่ ท่านไอเซ็นพูดอะไร"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้เลยทำอย่างที่ข้าบอกนั่นล่ะดีแล้ว" น้ำเสียงเจือเสียงหัวเราะนั้นทำให้ข้ายิ่งกราดเกรี้ยวเข้าไปอีก

"ฟูอุน"

"ข้าเกลียดที่เจ้าชอบยั่วโมโหข้าที่สุดเลย!!" ข้าตะคอก

"ข้าเห็นทุกเช้าที่เจ้าขึ้นไปอยู่บนต้นไม้นั่น"

"แล้วไง" ข้าเอ่ยตอบทั้ง ๆ ที่รู้สึกชาไปทั้งตัว

"ข้าทุกครั้งสีหน้าอ่อนโยนของเจ้าเวลามองไปที่เจ้านั่น"

"แล้วไงอีก" น้ำเสียงของข้าเบาลงตอนนี้หัวใจข้ากำลังเจ็บแปลบ ๆ

"ข้าเห็นทุกครั้งที่เจ้ายิ้ม ด้วยรอยยิ้มที่ข้าเองก็ไม่เคยเห็น"

"อืม" เสียงข้าเบาลงอีกครั้งจนกลายเป็นกระซิบ นี่ข้าเป็นอะไรเนี่ย!!

"ฟูอุน"

".." ข้าไม่กล้าตอบรับน้ำเสียงที่ดูอ่อนใจคราวนี้เลย ตอนนี้ตัวข้าเป็นอะไรก็ไม่รู้ ข้าหลับตามือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาแตะที่หน้าอกข้างซ้าย

"ฟูอุน"

"อะไรอีกล่ะ!!!" ข้าตะคอกตอบอีกครั้ง หมอนี่จะเอายังไงกันแน่นะ

"ข้าชอบเจ้า"

- To Be Continue -

แล้วเจอกันเมื่อชาติต้องการค่ะ .... อีดิตบานตะไท I'm Sorry T^T


edit @ 2006/06/12 23:39:27

edit @ 2006/06/12 23:40:42
edit @ 2006/06/12 23:44:54

Comment

Comment:

Tweet


สงสารชิน ได้แต่แอบมองเขาเหมือนที่ฟูอุนมองท่านเบีย...
อ่านจนถึงตอนล่าสุดแล้วค่า สนุกมากเลย ท่านShey (อ่านว่าชี หรือ เชย์ เหรอเจ้าคะ) ผูกเรื่องเก่งจัง
#2 by Asana Fay At 2006-06-18 20:17,
อ๊ะ...!!!! บอกรักซะแล้ว
#1 by RE:GUMEAW The character group At 2006-06-12 23:55,